جدیدترین ها

» برترین ها » امام حسین(ع) مصداق بارز شاکر بودن در ابتلائات بودند/درجات شکر

تاریخ انتشار : ۱۳۹۸/۰۶/۱۳ - ۱:۲۲

 کد خبر: 1037

فرزند ارشد آیت الله‌العظمی حاج‌آقا مجتبی تهرانی مطرح نمود؛

امام حسین(ع) مصداق بارز شاکر بودن در ابتلائات بودند/درجات شکر

حجت الاسلام‌والمسلمین شیخ حسین تهرانی گفت: یکی از درجات شکر، شکر در بلاها است که مصداق بارز شکر در بلاها، امام حسین(ع) است که در عالم از نظر ابتلائات کسی به ایشان نمی رسد. 

امام حسین(ع) مصداق بارز شاکر بودن در ابتلائات بودند/درجات شکر

حجت الاسلام‌والمسلمین شیخ حسین تهرانی گفت: یکی از درجات شکر ، شکر در بلاها است که مصداق بارز شکر در بلاها، امام حسین(ع) است که در عالم از نظر ابتلائات کسی به ایشان نمی رسد. 

امام حسین(ع) مصداق بارز شاکر بودن در ابتلائات بودند/درجات شکر عترتنا

به گزارش عترتنا / در محضر علما: مراسم سوگواری سالار شهیدان دشت کربلا حضرت اباعبدالله الحسین(ع) در دهه اول محرم هر شب در مدرسه نور محل برگزاری جلسات سخنرانی عالم عامل حضرت آیت الله العظمی حاج آقا مجتبی تهرانی(ره) با سخنرانی فرزند ارشد و وصی ایشان جناب حجت الاسلام و المسلمین شیخ حسین آقا تهرانی، با موضوع شکرگزاری، همراه با عزاداری و اقامه نماز  جماعت در حال برگزاری است.

مهمترین راه برای رسیدن به مرحله شکرگزاری

حجت الاسلام و المسلمین حسین تهرانی، شب گذشته سه شنبه ۱۲شهریورماه در سومین جلسه این مراسم در ادامه مبحث شکرگزاری با اشاره به مهمترین راه برای رسیدن به شکرگزاری گفت: در باب اینکه چگونه شکرگزار خداوند باشیم، به ما یک سری دستوراتی داده اند که مهمترین آنها این است که برای رسیدن به مرتبه شکرگزاری باید از خداوند کمک و استمداد گرفت.

وی ادامه داد: فرمایشی از امام زین‌العابدین(ع) است که حضرت در این باره فرمودند هر صبح و شام از خداوند بخواهید که به شما کمک کند تا بتوانید شکرگزار او باشید، و اگر چنین کردید، قطعا خداوند هم به شما کمک خواهد کرد.

نجات انسان در گرو ورود او به وادی شکرگزاری / اولین پله سقوط از انسانیت

این استاد حوزوی نجات انسان را در ورود او به وادی شکرگزاری دانست و گفت: فایده مهم شکرگزاری این است که وقتی انسان وارد وادی شکرگزاری نعمت‌های الهی شد، او نجات می یابد. اما در مقابل اگر پای انسان از مرز شکرگزاری بیرون برود باعث سقوط او از وادی انسانیت است.

وی ادامه داد: بنابراین اولین پله سقوط انسان از وادی انسانیت، خروج او از وادی شکرگزاری نعمت‌های الهی است. اصلا شکر از مختصات انسانیت است و کسی که از وادی انسانیت خارج شود، وارد وادی حیوانیت شده است.

درجات شکر

حجت الاسلام تهرانی به درجات شکر اشاره و بیان کرد: بحث دیگر در باب شکرگزاری مسئله درجات شکر است، شکر دارای درجاتی است که در وادی معرفت، اهل معرفت می فرمایند شکر دارای سه درجه است و همچنین علمای اخلاق نیز به درجات شکر اشاره نمودند و فرمودند شکر دو درجه دارد. و از این سخن این معنا بدست می‌آید که شکر  دارای درجاتی است.

شکر نسبت به مَحاب؛ اولین درجه از درجات شکر

فرزند ارشد آیت‌الله حاج‌آقا مجتی تهرانی «شکر نسبت محاب» را اولین درجه شکرگزاری دانست و گفت: اولین درجه شکر، «شکر نسبت به محاب» است، به این معنا شکر نعمت‌های اعطایی خدا به انسان که مورد علاقه و محبت انسان است. این نعمت‌ها مورد علاقه و دوست داشتن انسان است و اینجا انسان در مقابل داشتن این نعمت‌های مورد علاقه و دوست داشتنی خود، شاکر خداوند می شود.

این مطلب عترتنا را هم ببینید
طرح ملی درجات مسابقه کتابخوانی از آثار حسینی آیت الله جوادی آملی + دانلود

وی ادامه داد: این درجه شکر فقط برای مسلمانان نیست، بلکه هر انسانی که به خداوند اعتقاد دارد، و از هر دین و مسلک و آیینی که هست این درجه شکر را دارد که از نعمت‌هایی که خدا به او داده شاکر باشد.

شکر نسبت به بلایا؛ دومین درجه از درجات شکر

حجت الاسلام تهرانی به دومین درجه شکرگزاری اشاره و اظهار کرد: درجه دوم شکرگزاری «شکر نسبت به بلاها» است. به این معنا که انسان نسبت به آنچه از بلایا، گرفتاری‌ها و ابتلائات دنیوی که مورد علاقه او نیست و از آن کراهت دارد، به جایی می رسد که نسبت به این‌ها نیز شاکر است.

وی ادامه داد: در این درجه مثلا فرد ضربه مالی می خورد، یا اینکه مشکل جسمی و بیماری پیدا می کند، اما باز این فرد شاکر است و در برابر این مشکل معترض نیست، بلکه سپاس و شکرگزاری هم از خداوند می‌کند.

این استاد حوزوی افزود: افراد در برابر ابتلائات و مشکلات به دو دسته تقسیم می شوند که یک دسته کسانی هستند که از نظر سیر منازل معنوی و مقامات معنوی به جایی رسیده اند که از آنها تعبیر به تساوی حالات شده است. به این معنی که از سوی خداوند هر چه به این افراد برسد، چه با طبع آنها خوشایند باشد و چه نباشد، این افراد در هر دو حالت در مرحله شکرگزاری هستند. بنابراین شکر نسبت به مکاره توسط چنین افرادی که اولیاء الهی هستند، صورت می گیرد.

شاکر بودن اولیاء الهی در بلاها و گرفتاری‌ها

حجت الاسلام تهرانی با اشاره به شکر اولیاء الهی در گرفتاری وبلاها اظهار کرد: اولیاء الهی در هر دو حالت سختی و گشایش شاکر خداوند هستند؛ و این مشکلات و سختی‌ها هیچ تاثیری بر روح آنها نمی گذارد. به تعبیر دیگر اصلا این افراد در رابطه با خواست های خود اصلا پسندی ندارند و به مقام رضای الهی رسیده اند که هر چه خدا برای آنها بپسندند آنها نیز می پسندند. و شاعر نیز گفته است: « یکی درد و یکی درمان پسندد / یکی وصل و یکی هجران پسندد / من از درمان و درد و وصل و هجران / پسندم آنچه را جانان پسندد».

وی ادامه داد: بلا و گرفتاری بر این افراد اصلا تاثیری ندارد و از نظر برون و درون شاکر خداوند هستند؛ حتی اگر بیمار شده اند و کسی بپرسد، حالتان چطور است؟ می گویند: الحمدالله و باز در بستر بیماری شاکر خداوند هستند.

اولیاء الهی چگونه به این درجه شکرگزاری رسیدند؟

این استاد حوزوی با طرح این پرسش که چرا و چگونه اولیاء الهی به این درجه از شکرگزاری رسیدند، گفت: ریشه رسیدن این افراد به این درجه از شکر در سیر محبتی آنها نسبت به خداوند است که باعث شده در همه حالت شاکر خداوند باشند. مثلا فردی بچه اش را خیلی دوست دارد و به او زیاد محبت دارد، حالا این بچه یک ظرف را در آشپزخانه می شکند اما شدت علاقه و محبت پدر به این بچه این قدر زیاد است که شکسته شدن این ظرف خللی در این رابطه ایجاد نمی کند و حتی می گوید: فدای سرت که شکست! بنابراین اولیاء خدا نیز در سیر محبتی خود به خداوند اینگونه هستند.

این مطلب عترتنا را هم ببینید
توصیه آیت الله کمیلی به مطالعه آثار شهید دستغیب

وی ادامه داد: سیر محبتی اولیاء الهی به خدا به جایی رسیده است که در گرفتاری و بلاها نیز آنها شاکر خداوند هستند و در مقام شکر قرار دارند. و این برای افراد عادی سخت است و این افراد و اولیاء الهی نیز کم هستند که قرآن درباره آنها می فرماید: « وَقَلِيلٌ مِنْ عِبَادِيَ الشَّكُورُ»؛ (آیه ۱۳ سوره سبأ: از بندگان من عدّه قلیلی شکر گزارند). بنابراین اولیاء الهی خیلی کم هستند و هر کس به این مقام نمی رسد که در سختی و مشکلات هم راضی و خشنود به رضای خداوند باشد.

امام حسین(ع) مصداق بارز شاکر بودن در ابتلائات

حجت الاسلام تهرانی امام حسین(ع) را مصداق بارز شاکر بودن در ابتلائات دانست و گفت: مصداق بارز شکر در بلاها، امام حسین(ع) است که در عالم از نظر ابتلائات کسی به ایشان نمی رسد. در روز عاشورا حضرت همه اصحاب، بنی هاشم، فرزندانش را شهید کردند و در پایان خودش نیز تنها به میدان رفت و با آن همه سختی و فشار زمانی که روی زمین کربلا افتاد، فرمودند: «اِلهي رِضاً بِه رِضائِک».

وی ادامه داد: حضرت در چنین شرایطی می فرمایند راضی به رضایت و خشنودی خداوند هستم. و این شکر مال افراد عادی نیست اما در در این مکتب اهل بیت(ع) کسانی بزرگ شدند که به این درجه از شکر رسیدند که یکی از این افراد «جون» غلام حضرت است که تربیت شده سه امام معصوم است و همانگونه که در خوشی با امام بود در گرفتاری هم امام را تنها نگذاشت.

گفتنی است؛ پس از اربعین ارتحال عالم عامل حضرت آیت‌الله العظمی حاج‌آقا مجتبی تهرانی(ره)  و مشورت‌های متعدّدی که از سوی بیت ایشان با برخی شاگردان حضرت استاد انجام پذیرفت، جلسات درس عمومی ایشان توسط حجت الاسلام و المسلمین حاج حسین‌آقا تهرانی، فرزند ارشد و وصی شرعی معظم له که با مبانی و حلاوت کلام آن بزرگوار آشنایی دارند، ادامه یافت. و این جلسات طبق روال سابق در مدرسه نور محل سخنرانی این عالم فقید به آدرس خیابان ایران، کوچه شهید ملکی در حال برگزاری است.

جلسات ماه محرم نیز از شب اول این ماه به مدت ۱۲ شب همراه با اقامه نماز مغرب و عشاء از ساعت ۱۹:۴۵ دقیقه برقرار می باشد و زمان سخنرانی از ساعت ۲۱ است.

*اختصاصی عترتنا

پایان پیام/.

کانال تلگرام عترتنا / کانال ایتا عترتنا / کانال سروش عترتنا


برچسب ها : , , , , , , , ,
دسته بندی : برترین ها , در محضر علماء , ویژه ها
به کانال تلگرام عترتنا بپیوندید: Etratona@
شبکه های اجتماعی عترتنا:

با عترتنا در شبکه های اجتماعی همراه شوید:

ارسال دیدگاه

تبلیغات